WAAROM  IS DIT NODIG?

'Waar is het water van een beek het zuiverst en helderst? Aan de bron of aan de uitmonding? Toch zeker aan de bron. Vloeit echter het bronwater als beekje verder, dan verliest het zijn frisheid, en zijn zuiverheid en helderheid.

Troebele beekjes van rechts en links voegen zich erbij in haar loop. De afwateringen van de huizen van de mensen neemt het in zich op, evenals het vuil van mensen, dieren en bedrijven. En voor wie dan daaruit zijn dorst wil lessen, is het geen verkwikking meer. Slechts met tegenzin drinkt hij het in uiterste nood, omdat geen bronwater tot zijn beschikking staat.'

Zo gaat het ook met de waarheid. Uit de bron geschept is zij voor de mensengeest een verfrissende, versterkende drank, die nieuw leven schenkt. Maar geput uit de beek, die reeds over een verre afstand door de laagte van menselijke dwalingen en aardse hartstochten is gestroomd, heeft zij haar zuiverheid en frisheid verloren. Door toevoeging van onwaarheden en dwalingen heeft zij een onaangename smaak gekregen. Door de dorstige waarheidszoeker wordt zij slechts met innerlijke tegenzin gedronken. Hij put alleen dan uit deze troebele beek, als hem het bronwater van de waarheid wordt onthouden.

Ook de leer van Christus onderging het lot van het bronwater, dat als beekje door aardse verblijfplaatsen stroomt. Ook zij werd in haar loop door de mensheid verontreinigd. Het kwade in de mens en de boze machten, die hem omringen, hebben de zuivere leer van Christus zo vertroebeld en ongenietbaar gemaakt, dat zij haar levenverwekkende kracht heeft verloren.

De bron van de waarheid is God. Tot deze bron kan de mens als aards wezen niet opstijgen. Hij is aangewezen op de waterdragers van de waarheid, die uit die bron putten. Het zijn de geestelijke boodschappers van God. Alleen zij hebben toegang tot deze bron. Alleen zij bezitten de reine vaten, waarin zij de waarheid fris en onbezoedeld aan de mensheid kunnen overbrengen.

De eerste en grootste bemiddelaar van de waarheid was Christus als geest in de tijden vöör zijn menswording. Hij was het, die gedeeltelijk zelf, gedeeltelijk door de aan hem ondergeschikte geestenwereld, de eerste mensheid de dronk der waarheid aanreikte. Vandaar het drukke geestenverkeer bij de uitgeputte en zieke wereld van het oude verbond.

Vandaar het opstijgen en neerdalen van de geesten van de waarheid in de eerste dagen van het nieuwe verbond, die steeds weer het water der waarheid uit God's bron putten en het in opdracht van Christus aan de naar waarheid dorstende mensenzielen brachten.

Het is daarom een fundamentele leer van het ware christendom, dat mensen niet uit zichzelf waarheidsverkondigers kunnen zijn. Mensen kunnen daarbij slechts als werktuigen van God's geestenwereld dienen.

Ook Christus kon als mens uit zichzelf niet tot de bron van de waarheid opstijgen. Als mens wist Hij uit zichzelf niet meer van de waarheid dan de andere mensen. Wat Hij wist uit de tijd, dat Hij als eerst-geschapen geest bij God vertoefde, was door zijn menswording door zijn inhulling in een stoffelijk lichaam net zo goed uitgewist, als het bij alle andere mensen is uitgewist, ofschoon ook zij eens als geesten God's bij de Vader woonden. De eigenschap van de materie om de herinnering aan het vroegere bestaan uit te wissen had bij de mensgeworden Christus dezelfde uitwerking als bij iedere andere geest, die als mens wordt belichaamd.

Daarom was ook Christus na zijn menswording aangewezen op de geestelijke boodschappers, die de Vader Hem zond.